|
Mireille Weiten-de Waha
Kouhandel mat der Wiederhex
Resumé vum Original op Lëtzebuergesch:
Um Lampertsbierg zu Lucilinburhuc wunnt eng kleng verwinnte Pëppchen an enger Rousefarm. Aus elauter Jalousie op säi klenge Brudder, geet hatt op e Kouhandel mat enger eekleger Wiederhex an ...
Staunt iwwert d’Réischen, dat alles mécht, fir de Leo lasszeginn, datselwecht Kand, dat säi Fehler agesäit a säi Léifst dofir gëtt, fir dëst erëm riichtzebéien ... dëst, obwuel vill Geforen, mä och déif Frëndschaften, op hatt waarden.
Op senger couragéierter Rees zu sech selwer gëtt hatt begleet vun engem orangë Pandabier, dee bereet ass, sech aus lauter Frëndschaft selwer opzeginn, engem Dikkricher Iesel, dee fléie kann, wann e fest genuch dru gleeft, enger schnabbeleger Möw mat groussen Talenter, engem Husky-Meedchen, dat ëmmer nees de Retter an der gréisster Nout ass. Begéint nach villen anere gefillvolle Personnagen, déi Iech zum Laachen, awer och zum Kräische wäerte bréngen.
Rosis Pakt mit der Wetterhexe
Auszug aus der deutschen Fassung:
In ihrem Zimmer angekommen, drückt sie sich ganz fest an Giffy und weint dicke, salzige Tränen, die aus ihrer tiefsten Seele hervorquellen. „Jetzt, wo das Baby da ist, werden sie mich wohl nicht mehr lieben. Die werden gar keine Zeit mehr für mich haben.“ Giffy versucht sie zu trösten: „Rosi, du siehst das ganz falsch … die werden dich genauso lieben wie vorher, und wenn du zehn Brüder bekommen würdest.“ Rosi indes hat nur noch einen Gedanken: „Ich muss diesen Schreihals wieder loswerden.“ Und sie hat auch schon eine Idee, wie sie das anstellen könnte.
Pacte avec la sorcière des tempêtes
Extrait de la version française:
Rosi, de peur, crie très fort: « Je suis à la recherche de la sorcière des tempêtes. » Elle a à peine terminé sa phrase quand un nouveau tonnerre retentit. « Qu’est-ce que tu veux qu’elle fasse avec une gamine comme toi ? » demande l’escargot avec sa voix pétaradante. Rosi ne se laisse pas intimider et prétend qu’elle veut le lui dire en face. La fenêtre se ferme brusquement, et après quelques instants l’escargot ouvre la porte et leur demande d’entrer : « Je suis Jasmina, l’ombre de la sorcière. Suivez-moi. » Les trois copains la suivent. Il fait très sombre. L’escargot porte une chandelle sur sa coquille qui dégage une lumière blême. Le chandelier oscille de tous les côtés, et la trace verdâtre et baveuse de l’escargot leur montre le chemin. La sorcière est horrible. Elle les accueille d’un air énervé : « Qu’est-ce que vous venez faire dans mon royaume? Vous me dérangez, je suis en train de préparer les prévisions météorologiques. Qu’il pleuve sans cesse, pour qu’aucun enfant ne puisse jouer dehors hahahahaaa. »
|